In memoriam: Gerard Breker

Op zaterdag  24 juni, even na half twee in de middag, werd Krabbendijke opgeschrikt door het lawaai van loeiende ambulance-sirenes  even later gevolgd door het geklapwiek van de trauma-helikopter.
 
Al  snel werd duidelijk dat de hulpdiensten  waren uitgerukt om eerste hulp te verlenen aan Gerard Breker, die bij de start van de wekelijkse tourrit van zijn fietsclub ‘De Trappers’  zeer ongelukkig ten val was gekomen.
 
Meteen bleek dat het er niet goed uitzag en 2 dagen later  overleed Gerard aan zin zware verwondingen, op 72 jarige leeftijd.
Met Gerard verliest onze  vereniging een bijzonder lid.
 
Naar verluid begon hij met voetballen  op 9 jarige leeftijd  en hij stopte enkele weken na zijn 65e verjaardag wat betekent dat hij een actieve voetbalcarrière van ca 56 jaar heeft gehad en daarmee bezit hij een uniek record, dat de komende jaren nog niet verbroken gaat worden.
 
In de jaren dat Gerard met voetballen begon was er nog niet zoveel structuur bij de voetbalbond.
Competities voor jongens van deze leeftijd waren er niet, maar er werden wel echte wedstrijden gespeeld, waarbij voor uitduels uitsluitend de fiets als vervoermiddel werd gebruikt. De tegenstanders kwamen dan ook vrijwel alleen uit de omliggende dorpen.
Naarmate hij ouder werd kwam Gerard wel in ‘echte’ teams terecht, want voor junioren vanaf 15 jaar was er inmiddels wel een competitie opgezet.
 
Zijn overgang naar de senioren ging niet zonder slag of stoot, zijn werkzaamheden bij de Shell en zijn militaire dienst waren de reden dat er door de week niet kon worden getraind, maar dat hij ook in de weekenden wel eens verstek moest laten gaan.
Maar gelukkig kwam er meer tijd vrij, hij ging samenwerken met z’n schoonvader Toon Riedijk, de vader van Nellie, waarmee hij in het huwelijk was getreden. Hoewel het een drukke baan was en hij vaak lange autoritten moest maken, wist hij toch tijd vrij te maken om te trainen en te voetballen en tegelijkertijd de textielgroothandel uit te bouwen tot een bloeiende zaak.
Het resulteerde in een jarenlange basisplaats in het eerste elftal, waar hij niet uitblonk door een fluwelen techniek maar wel door zijn harde werken, onverzettelijkheid en de niet aflatende wil om te winnen.
 
Toen halverwege de jaren 70 de jonge talenten doorbraken en onze vereniging enkele unieke voetbalseizoenen beleefde, resulterend in een promotie naar de 2e klas (wat nu 1e klas is) deed Gerard samen met zijn  vrienden een stapje terug naar het 2e elftal, waarin hij een flink aantal jaren uitkwam.
Met diezelfde vrienden vervolgende hij zijn carrière in 4e elftal, wat min of meer uit veteranen bestond. Maar waar de ene na de andere teamgenoot het voor gezien hield, ging Gerard door, tot ook hij op z’n 65besloot, mede ingegeven door het feit dat hij niet graag op kunstgras speelde, het voor gezien te houden.
De afscheidswedstrijd die door enkele van zijn vrienden was georganiseerd, waarbij talrijke oud teamgenoten op af waren gekomen, werd door hem zeer gewaardeerd.
 
Dit was in het kort zijn voetbalcarrière, maar zoal iedereen weet, Gerard had veel meer favoriete sporten.
Als er ijs lag bond hij de schaatsen onder, maakte tochten  met vrienden die een veel betere techniek hadden  dan hij, maar opgeven natuurlijk nooit.
Ook had hij het skiën ontdekt. Jaarlijks ging hij naar Westendorf, de eerste keer samen met Nellie en wat vrienden, de laatste jaren met de kinderen en kleinkinderen.
Toen een aantal mensen van onze voetbalclub het in hun hoofd kregen een wintersportreis te organiseren was hij één van de eersten die zich, met z’n hele gezin, aanmeldde , om vervolgens elk jaar mee te gaan.
In het begin van de jaren 70 begonnen een aantal voetballers  met tennissen. Natuurlijk kon Gerard daarbij niet ontbreken  en niet veel later was hij  jaarlijks deelnemer aan diverse competities.
Dat leverde hem wel eens een dilemma op, want op het moment dat de tenniscompetitie begon werd er nog gevoetbald. Gerard had dan wel eens een mysterieuze blessure, die hem wel verhinderde te voetballen, maarniet om te tennissen.
 
Naarmate Gerard ouder werd ging de fiets een steeds belangrijkere rol spelen. Hij was één van de eerste leden van ‘de Trappers’ ,  maar vanwege z’n andere sporten kon hij aanvankelijk niet alle tochten mee, doch na z’n voetbalcarrière sloeg hij zelden over, hooguit om nog een keer te tennissen.
Nadat hij met de zaak gestopt was,legde hij vrijwel dagelijks vele fietskilometers af, vaak met Nellie, soms alleen.
Ze beklommen samen de Mont Ventoux en fietsten 2 keer naar Oostenrijk en terug.
De liefde voor het fietsen was de reden dat hij de scheidsrechtersfluit die hij bij zijn afscheid had gekregen nog maar zelden gebruikt heeft.
 
Tijdens de wedstrijden was hij dan ook weinig meer te zien op of om het voetbalveld, maar als de toerfiets eenmaal in de schuur stond toog hij zo snel mogelijk naar de voetbalkantine om met z’n maten een biertje te drinken en een potje te discussiëren.
Zijn mening had hij dan altijd klaar en deze was niet zelden ingegeven door een aandoenlijk chauvinisme wanneer het ging over Krabbendijke, over Feyenoord en natuurlijk en terecht over zijn kinderen en kleinkinderen.
 
Elke fietser gaat wel eens onderuit, maar de keer dat Gerard, 17 jaar geleden, kennis maakte met het asfalt en er tijdens de medische controle een verontrustende hartafwijking aan het licht kwam, was volgens hem geen toeval.
Hoe wrang is het dan dat de ene val hem het leven heeft gered en de laatste val hem juist fataal is geworden.
 
Wat zullen we hem missen! 

Terug naar overzicht